Krotbewoners

door Henri Senten, verschenen in Steel Moon magazine, Volume 6

de slavin vraagt zich af wat ze nu weer gaat meemaken. Vol spanning rijdt ze naar het adres op het briefje dat haar Meester haar gegeven heeft. Zoals steeds als ze uitgeleend wordt regelt Hij alle details. zelf heeft ze nooit contact met haar Huurders. Soms vertelt Hij haar iets op voorhand, soms – zoals deze keer - weet ze totaal van niets. Waar ze wel zeker van is, is dat ze gaat gebruikt en misbruikt worden als slavin en als lustobject. Zo is het altijd al geweest, waarom zou het nu anders zijn...

Net zoals de andere keren dat ze ergens naartoe moet met de auto, heeft de slavin angst om tegengehouden te worden. Niet dat ze niet in orde is - alle papieren zijn in orde - maar door de manier waarop ze erbij zit. Gekleed en opgemaakt als een echte straathoer. Zo wil haar Meester het, en zo willen blijkbaar alle Huurders het ook. Haar bloesje spant zo erg dat niet alleen haar volle borsten zich er duidelijk in aftekenen, ook haar tepels zijn er duidelijk in te zien. De knopen vragen als het ware om uit het knoopsgat te kunnen springen, zo erg trekken ze. Tussen de knopen is bloot vel te zien, zo erg spant het ding aan. Maten te klein, zoals ze opgemerkt heeft tegen haar Meester. Maar Die trok Zich daar niets van aan. Hij vindt het leuk, dat is het enige wat telt. ze prijst zich nog gelukkig dat ze een vestje mag dragen, maar ook dat is zo klein dat ze de ritssluiting onmogelijk dicht kan doen. Het biedt wel enige bescherming van buitenaf, maar eens men naar binnen zou kijken... de slavin weet dat in dat geval haar benen nog erger zouden opvallen. Een ultra kort rokje met daaronder kousen met brede randen en jarretels. haar voeten gestoken in schoenen met hoge punthakken,.. ze is zelfs nog niet zeker of men daar wel auto mag mee rijden. Het heeft haar in elk geval moeite genoeg gekost om het te leren!

de slavin rijdt tot buiten de stad. Het is late namiddag, maar de hemel is grijs van een naderend onweer. ze heeft moeite om de route te volgen die haar Meester geschreven heeft, zeker omdat ze de stad verlaat. Hoe verder ze de haar vertrouwde omgeving verlaat, hoe onzekerder ze zich voelt. Maar die onzekerheid onderdrukt haar opwinding niet, integendeel.
ze is aan de buitenrand van de stad, waar meer en meer lege plekken tussen de huizen zijn. De huizen zelf zijn meestal vervallen, soms echte krotten. de slavin houdt stil om goed te lezen wat ze exact moet doen. ze moet daarbij het binnznlicht van de auto aansteken, zo donker zijn de wolken.
De instructies volgend rijdt ze traag verder tot ze is waar ze de auto moet parkeren. Op een braakliggend stuk terrein, tussen struikgewas, niet zichtbaar vanaf de straat. Een paar honderd meter verder staat het huis waar ze te voet naartoe moet. Er brandt geen licht en zelfs in de opkomende duisternis kan de slavin zien dat ook dat huis er erg bouwvallig uitziet. ze rilt en krijgt kippenvel als ze denkt dat ze in zulk gebouw gaat overgeleverd worden. Maar ongewone locaties winden haar ook op, en dat weet haar Meester ook maar al te goed.

ze neemt de tas waarin enkel SM-spullen zitten mee en gaat naar het krot. De voordeur staat tegen en piept als ze deze opent. Het papiertje met volgende instructies ligt klaar voor haar in de gang. Het valt op omdat het wit ervan afsteekt tegen het stof.
Als de slavin de omslag opent, bemerkt ze dat ze rilt. Niet van de koude, want het is een warme nazomerdag. Het naderend onweer maakt de temperatuur zwoel, zodat de slavin niet weet of ze zweet van de warmte dan van de spanning en opwinding. Want zoals steeds is ze erg geil wanneer ze gaat uitgeleend worden aan Anderen. De spanning van het onverwachte windt haar ontzettend op. Niet te weten wat er van haar gaat verlangd worden, geen idee hebben wat er met haar gaat gebeuren. Niet weten Wie ze zal moeten dienen... Deze gevoelens maken haar enorm geil. Zo geil dat ze er soms zelf naar verlangt om uitgeleend te worden. En telkens gieren de zenuwen door haar lijf als het zover is. Zoals nu.
Het is net licht genoeg zodat ze de brief – die van een ander handschrift is als haar Meester - kan lezen en slikt terwijl ze rondkijkt. Maar ze heeft geen andere keuze dan de instructies op te volgen. Voorzichtig gaat ze naar de verdieping en probeert daarbij niets aan te raken omdat alles er zo vuil is. Toch kan ze vaag voetstappen in het stof zien, er is dus recent I/iemand hier ook geweest. Zullen waarschijnlijk haar toekomstige Huurders zijn, veronderstelt ze.
Boven gaat ze de kamer links binnen waarvan de deur open staat. Gelukkig hangt er een gordijn voor het raam, of beter een stuk stof dat ooit eens een gordijn was. ze zet de tas op de enige stoel die in de kamer staat en het eerste wat ze eruit neemt is een handdoek en veegt er de leuning mee proper. Deze handdoek heeft ze altijd bij maar wordt normaal gebruikt om zweet of glijmiddel af te vegen. de slavin klopt dus de handdoek daarna zo goed mogelijk uit, want ze kan niet weten waarvoor die misschien nog gaat gebruikt worden.
ze doet haar bloesje en rokje uit. Tot dan had ze verwacht dat ze zich zo, in die hoerachtige kledij, bij Onbekenden zou moeten gaan aanbieden. Het zou zeker niet de eerste keer geweest zijn. Nu beseft de slavin dat het haar Meester er enkel om te doen was haar onzeker te laten voelen tijdens de tocht hiernaar toe. En ook omdat ze zich niet zou kunnen voorstellen dat het nu anders ging zijn dan anders.

de slavin legt haar kleren over de stoel. Naakt uitgezonderd kousen, jarretels en hooggehakte schoenen gaat ze terug naar de gang, een andere deur binnen. Daar ligt de volgende enveloppe. Als ze leest wat er nog van haar verlangd wordt heeft ze zin om weg te lopen. Maar ze weet dat in dat geval de gevolgen heel zwaar zouden zijn. Eén keer heeft ze dit eens gedaan, en wekenlang heeft ze afgezien van de straffen die haar Meester haar gaf. Hij vindt dat Hij genoeg bewezen heeft dat Hij te vertrouwen is, dus moet de slavin Hem dan ook doen zoals haar opgedragen wordt. Of dit nu mondeling is of per brief.
de slavin bestudeert het onbekende handschrift. Weet haar Meester wel wat die Anderen haar opdragen? Dat zal wel, Hij spreekt altijd alles vooraf door met haar Huurders. Toch is de slavin niet helemaal gerust als ze de volgende kamer in gaat, zoals het op de brief staat.
Als de slavin de kamer rondkijkt waar het gaat gebeuren, komt de drang om weg te lopen nog sterker opzetten. Geen gordijnen hier, enkel open vensters. En in sommigen ervan geen of slechts halve ruiten. Het is duidelijk dat dit een onbewoond huis is. Paniekerig denkt de slavin aan de voordeur, die los in haar hengsels hangt. Iedereen kan hier dus zomaar binnen! En toch zal ze zich hier moeten klaar zetten.
Het is een grote kamer waarin de slavin zich bevindt. Moet vroeger de living geweest zijn. Maar net zoals daarnet geen meubels, buiten een stoel en een matras die wat verder op de grond ligt. de slavin bekijkt de stoel wat aandachtiger en bemerkt dat het een kerkstoel is. Met lage poten en een smalle rugleuning. De beste stoel om te doen wat van haar verlangd wordt.

Toch twijfelt de slavin nog even en overweegt haar opties. ze beseft dat ze er geen heeft behalve gehoorzamen, maar het duurt wel even voor ze zich zover krijgt om te doen wat haar opgedragen is.
ze gaat even in de stoel zitten. Vlak voor haar een grote spiegel, die haar onmiddellijk opgevallen is bij het binnenkomen. de slavin weet beter dan de stoel te verplaatsen, haar Huurders willen overduidelijk dat ze recht voor de spiegel gaat zitten. Nieuw is deze spiegel niet – niets in het huis is dat – maar toch kan de slavin zich duidelijk zien zitten tussen de paar donkere vlekken. Wat haar ook opvalt is een brede barst in de muur, een paar meter voorbij de spiegel. De buitenlucht is er door te zien. Gelukkig voor de slavin dat het warm is want ze weet niet hoelang ze hier bloot gaat moeten wachten op haar Huurders.

ze neemt eens diep adem en begint dan aan de uitvoering van haar opdracht. Er is geen andere keuze weet ze, en moesten haar Huurders komen voor ze zit zoals Ze wensen, dan zal haar behandeling beginnen met een zware straf. Dat is haar woordelijk meegedeeld op het briefje.
de slavin neemt alle spullen uit de tas die ze nodig heeft en raadpleegt daarbij nogmaals haar brief. Als ze iets vergeet zal ze niet terug kunnen. Eens ze zeker is alles te hebben brengt ze de tas terug naar de andere kamer en zet ze naast de stoel waar haar kleren op liggen.
Terug in de grote kamer doet ze de deur dicht achter haar, maar beseft dat dit eigenlijk nutteloos is. Door de ouderdom sluit deze immers niet en komt altijd terug op een grote kier te staan. Omdat ze met haar rug naar die deur zal moeten zitten had de slavin verkozen dat ze de deur zou kunnen horen open gaan, maar dit is onmogelijk. Want hoe raar het ook mag zijn, alle deuren kraken luid, behalve deze!

Voordat de slavin plaats neemt in de stoel maakt ze de metalen handboeien met een stuk touw vast aan de stok die tussen de achterpoten steekt. ze maakte het touw niet langer dan haar opgedragen is, wetende dat als ze dat niet zou doen dit haar alleen maar pijn zal opleveren. De knoop aan het kettinkje tussen de boeien moet onwrikbaar vast zijn.
Dan gaat de slavin op de stoel zitten. Alle spullen liggen binnen handbereik, want opstaan zal ze niet meer kunnen. Na nog een laatste controle begint de slavin zich zelf vast te binden. ze kent het briefje nu uit haar hoofd maar legt het toch naast haar ingeval van twijfel.
ze maakt eerst de touwen vast aan de stoel, maar laat genoeg touw over voor haar zelf. ze krabt zich nog ergens, wetende dat ze ook daarvoor straks geen kans meer zal hebben.
Eerst maakt de slavin haar enkels vast. ze heeft haar voeten rond de poten van de stoel geslagen, zodat de tip van haar voet naar binnen steekt. Zo staat het ook op het briefje. Gevolg daarvan is natuurlijk dat ze met haar benen wijd open zit, maar de slavin begrijpt maar al te goed dat dit juist de bedoeling is van haar Huurders. ze zal meteen haar meest intieme lichaamsdeel zomaar tonen, zonder dat te kunnen beletten.
Twee maal hebben haar Huurders geschreven dat de slavin de knopen goed vast moet maken. Ze zullen het straks controleren. Als Ze er nog beweging in krijgen volgt er straf. de slavin neemt dus geen risico’s en bindt haar enkels stevig vast, zo goed dat ze haar voeten niet meer kan bewegen. Liever dat dan straf krijgen, zeker omdat ze niet weet hoe zwaar de strafffen van haar toekomstige Huurders zijn. Uit ervaring weet ze echter dat haar Huurders niet mals zijn bij het uitdelen van straffen. Blijkbaar wil Niemand onderdoen voor een Andere, en wil Niemand het risico nemen dat de slavin later tegen haar Meester zegt dat de straffen wel meevielen.
Na haar enkels bindt de slavin haar knieën vast. Daarvoor heeft ze touw moeten vastmaken aan het hout onderaan de stoel en dit touw naast de zitting naar boven moeten trekken. Op die manier worden haar knieën onweerstaanbaar naar buiten getrokken, zodat ze nog meer open en bloot zit met haar onderlichaam.
De volgende touwen zijn de moeilijkste, vindt de slavin. In de rieten zitting van de stoel had Men namelijk een paar gaten gemaakt en daardoor had ze een stuk touw moeten steken dat ze voordien aan de poten had vastgeknoopt. ze trekt dit touw door de zitting over haar dijbeen en maakt het daarna vast aan de stijl van de rugleuning. Omdat de plaats van de opening in de zitting zo hoog is trekt de slavin letterlijk haar vlees opzij net boven haar kut. ze voelt zelfs hoe haar schaamlippen daardoor open komen te staan. Als ze de twee touwen vastgeknoopt heeft zit ze met haar kut echt wijd open en niets zal het haar mogelijk maken ze ook maar iets te sluiten.
Beide benen zijn nu onwrikbaar vastgemaakt aan de stoel aan enkels, knieën en dijen. de slavin voelt de druk van de touwen. Gelukkig heeft ze touw meegekregen dat niet in haar vel snijdt, maar toch voelt ze de spanning al.
Maar eerst nadat ze hier mee klaar is, kijkt ze omhoog en schrikt van het zicht in de spiegel. De stoel is zo geplaatst dat ze in een lichtinval zit. Nu het onweer voor een groot gedeelte weggetrokken is, zit ze zelfs midden in een licht dat door de barst in de muur naar binnen valt. ze kan zichzelf dus duidelijk zien zitten. Onvoorstelbaar ordinair, hoe wijd ze met haar kut open zit. En dit beeld is het eerste wat de Huurders van haar zullen zien. ze slaat haar handen voor de ogen, zo beschaamd is ze van wat ze gedaan heeft. ze heeft erg veel spijt nu van de knopen zo vast gemaakt te hebben. Er is geen beweging in te krijgen, ze kan haar benen noch haar kut ook maar het minste sluiten! Even denkt ze dat ze nog liever straf zou krijgen dan op zo een geweldig uitdagende manier zichzelf aan Onbekenden te moeten tonen.

Er is niets aan te doen, beseft ze. ze probeert zich te troosten. Als ze zich zo niet vastgemaakt had, zouden haar Huurders het Zelf wel doen. En als Ze dat willen zullen Ze zoveel naar of in haar kut kijken als Ze maar wensen. Dit is normaal voor een lustslavin, heeft haar Meester haar geleerd. Het gaat dus toch gebeuren, dus kan het beter zonder straf. Maar toch is het de vernedering om het zelf te doen, zonder dat Iemand erbij is, zich zelf op deze manier weerloos klaar zetten, dat haar gezicht rood doet kleuren van schaamte.
ze durft zich niet meer te bekijken bij het vastmaken van het touw rond haar buik, dat haar tegen de rugleuning trekt. Maar dan is ze toch te benieuwd. Het is een rasechte slavin die ze in de spiegel ziet zitten, maar meer nog een echte hoer. Zo dus zal ze zich tonen aan haar Huurders... dat is wat Ze van haar zullen denken... dat is ook wat ze is.

Normaal gaat het afbinden van haar tieten de slavin gemakkelijk af, ze heeft het al ontelbare keren moeten doen voor haar Meester. Maar omdat ze zich zo stevig vastgebonden heeft, is het moeilijk om de touwen van de grond op te rapen. Met moeite lukt het haar en bindt ze het hardere touw rond haar grote vleesbollen, zoals Meester haar tieten noemt. Ook dit doet ze stevig. haar Meester ziet direct aan de kleur en de zwelling van haar tieten of ze dit wel goed gedaan heeft, en de slavin heeft geen enkele reden om te denken dat dit bij haar Huurders anders zal zijn. Eens klaar staan haar tieten als twee ronde voetballen recht op haar borstkas.
Dan heeft de slavin twee fijnere touwtjes nodig. Het kost haar ontzettend veel moeite om deze van de grond op te rapen. Als haar dit na vele pogingen toch lukt, besluit ze om de paar zaken die ze nog nodig heeft eerst op te rapen en in haar schoot te leggen. Haar schoot is natuurlijk maar een manier van uitdrukken, ze legt de zaken op het stukje zitting van de stoel dat open is tussen haar wijd gesperde benen.

de slavin speelt met haar tepels om deze stijf te maken zodat ze de touwtjes er rond kan knopen. Dit staat wel niet letterlijk op het briefje, maar er staat wel dat de Huurders willen dat ‘de tutters groot, hard en dik’ op haar tieten moeten vastgeknoopt zijn.
ze schrikt van de sensaties die het spelen met haar tepels haar bezorgt. de slavin beseft dat ze door de manier van zich vast te binden en het vooruitzicht dat Onbekenden haar zo zullen zien zonder dat ze dit kan tegenhouden, dat ze hierdoor geiler geworden is dan ze wil toegeven. En natuurlijk ook omdat haar tieten zo stevig ingebonden zijn, voelt ze al wat ze met haar tepels doet des te beter.
de slavin ziet zichzelf in de spiegel. Benen open, tieten opgebonden, zelf met haar tepels spelend. Het zicht wind haar meer op dan ze eigenlijk wil. ze voelt de sensaties tot in haar kut, en tot haar ontzetting kan ze zelfs zien hoe deze vochtiger wordt!
ze besluit ermee te stoppen voordat het te erg wordt. Het vastknopen van de fijne touwtjes rond haar tepels is geen sinecure. Als ze aan haar tepel trekt om het touwtje zo ver mogelijk naar achter te krijgen, kan ze dit touwtje niet vastmaken omdat ze maar twee handen heeft. Toch lukt het haar uiteindelijk. Het moeilijkste was nog om evenveel touw over te laten aan beide uiteinden van de knoop.
Zoals het haar opgedragen is knoopt ze de gewichten vast aan die uiteinden. Als de slavin deze lost, zo voorzichtig mogelijk weliswaar, schrikt ze toch van de pijnscheut die ze daardoor in tepels en tieten voelt. Nu wil ze dat de touwtjes rond haar tepels niet zo vast zouden zitten, maar dat kan niet meer verholpen worden.

Als de slavin diep adem haalt om het laatste van haar opdracht uit te voeren, bemerkt ze dat ze dit goed voelt in haar borsten. Te goed. ze zal het gewicht en de pijn niet kunnen vergeten zolang ze daar zit, weet ze.
Het touw rond haar bovenlichaam en de rugleuning zorgt ervoor dat ze achteruit blijft zitten. ze is bijna klaar. Als naar gewoonte likt ze eerst aan de penisknevel die ze in haar mond gaat steken. Raar dat ze dit doet, er is toch N/niemand die dit ziet. Maar het is een gewoonte voor haar, en ze doet het voor ze er erg in heeft. Dan steekt ze de rubberen namaaklul in haar mond, zo diep mogelijk. Daarna de riem vastmaken achter haar hoofd, wat haar enig prutswerk oplevert. Als het ding vast zit, is haar hele mond gevuld met lul. Normaal iets wat ze graag heeft, maar dan niet door een rubberen lul. Liever een lul die beweegt, niet een die zoals deze diep in haar mond blijft zitten en haar niet alleen het praten belet maar er ook voor zorgt dat ze teveel speeksel produceert dat al na enkele minuten over haar kin begint te lopen.

Nog één ding en dan is ze klaar. Nu is er nog een weg terug, niettegenstaande dit moeilijk is en zware gevolgen zal hebben. Als ze de laatste handeling uitvoert van het briefje niet meer. Dan is ze onherroepelijk vast voor het vervolg.
Terwijl ze zichzelf in de ogen kijkt in de spiegel, brengt ze haar handen achter de rugleuning en tast naar de handboeien. Gelukkig had ze de raad opgevolgd die haar Huurders op het briefje geschreven hadden en had ze de boeien zelf met een ander touwtje naar boven vastgemaakt. Anders had ze er nooit aan gekund. Nu, zoals gedicteerd per brief, steekt ze een pols door de metalen handboei. Even aarzelt ze nog, de onherroepelijkheid erkennend. Dan klikt ze de handboei toe. Haar ene hand zat nu onmiskenbaar vast achter haar rug. Met haar vrije hand knoopt ze het touwtje los dat de metalen boeien omhoog hield en dan steekt ze, zonder erbij na te denken, haar andere hand ook door de boei en maakt deze vast.

Het is gebeurd! ze heeft zichzelf vastgemaakt zoals het haar opgedragen is per brief. Bloot, met kut wijd open en gefolterde tieten had ze zich klaargezet voor Wie er ook komen gaat. ze heeft er absoluut geen idee van Wie dat zal zijn. Uit hetgeen wat haar Meester tegen haar gezegd had, heeft ze kunnen opmaken dat het meer dan één Persoon zal zijn. Maar Wie? Dat weet ze niet. Kunnen net zo goed Meesters als Meesteressen zijn. Of Beiden. Wie het ook is, de slavin zal Hen niet kunnen beletten haar aan te raken waar Ze maar willen. In deze houding kunnen Ze haast alles met haar doen, en door zichzelf te knevelen kan de slavin zelfs niet protesteren.

Het wachten begint. Uit ervaring weet de slavin dat dit lang kan duren. Al vlug heeft ze spijt van zich zo snel helemaal vastgemaakt te hebben. Nu denkt ze dat ze had kunnen wachten met haar polsen vast te maken tot ze iets zou horen. Maar Men had haar bevolen dit direct te doen. Niet gehoorzamen is straf krijgen. En misschien zou ze in paniek geraken en zich niet op tijd geboeid hebben tegen dat haar Huurders boven waren. Hoe vreselijk zou de straf dan niet zijn! Of misschien zouden Ze heel stil naar boven komen, zonder dat de slavin dit hoorde. ze weet wel dat de treden kraken, maar niets zegt dat haar Huurders die dit huis wel goed zullen kennen niet weten hoe Ze onhoorbaar naar boven kunnen komen.
ze krijgt pijn in schouders en rug. Door het touwtje aan haar polsboeien zo kort gemaakt te hebben, is de slavin verplicht haar schouders zo ver mogelijk achteruit te trekken. Anders wordt het bloed in haar polsen afgesneden door die metalen politieboeien. Het is een pijnlijke, moeilijke houding die haar Huurders voor haar uitgekozen hebben. Ze tonen hiermee ook aan de slavin dat Ze weten wat Ze willen, en dus ervaring genoeg hebben in het behandelen van slavinnen.
In elk geval, er is niets meer aan te doen. Haar Huurders hebben de sleutels van de boeien. de slavin is dus gedoemd om zo te blijven zitten wachten tot Ze er zijn voordat ze los kan. En als Zij een stuk in de nacht komen, dan zal de slavin hier urenlang zo zitten, zonder te kunnen bewegen.
Het enige wat de slavin kan doen is zichzelf bekijken. ze vindt het vreselijk dit te moeten toegeven, maar wat ze in de spiegel ziet wakkert haar geilheid continue aan. ze kan haast aan niets anders denken dan dat straks vreemde Mensen, voor haar dan toch, haar zo in deze houding zullen zien zitten, Mensen die zij niet kent, Mensen die het vertrouwen van haar Meester hebben en daardoor met haar kunnen uithalen wat Ze maar willen. Zonder de mening van de slavin te vragen. Maar.... had ze die mening al niet gegeven door zich zo vrijwilig klaar te zetten voor Hen? ze heeft altijd de mogelijkheid gehad om weg te gaan, tot ze zichzelf vastgemaakt had met de handboeien. Elke knoop heeft ze zelf gelegd. ze heeft er zelf voor gezorgd dat ze zo goed vast zit. Als ze was vertrokken zou ze later straf krijgen van haar Meester, maar dan had ze dit niet moeten meemaken.
Door zichzelf zo vast te binden, op de plaats en de manier haar opgedragen door Vreemden, heeft de slavin maar al te goed te kennen gegeven dat ze akkoord is met alles wat er zal gebeuren.

de slavin moet al een paar uur zo gezeten hebben voor het gebeurt. ze heeft pijn van het strakke binden, en vooral de pijn in haar tieten en tepels is erg. Maar ook haar wijd opengesperde dijen geven haar krampen. ze is dit echter gewend door jarenlange training en probeert er niet aan te denken. Zo is de pijn het beste te verdragen.

Maar dan voelt ze het!
Eerst weet ze niet wat het is. ze denkt dat het ergens jeukt. Met jeuk heeft de slavin meer problemen. zich niet te kunnen krabben omdat ze vastgemaakt is maakt haar meer zenuwachtig dan de pijn van het binden. ze kan makkelijker pijn weerstaan dan jeuk. de slavin probeert jeuk geregeld letterlijk weg te bijten door haar tanden op elkaar te drukken, maar die kunslul in haar mond belet haar dit. ze weet dat ze zal moeten wachten tot die jeuk overgaat.
Maar de jeuk verplaatst zich! Het is een vervelende kriebel aan haar onderbeen. En dan ziet ze het! Vlak voor haar, recht in de spiegel! Een grote, zwarte spin kruipt langs haar been naar omhoog!
de slavin slaakt een kreet, maar die wordt volledig gesmoord door haar knevel. Met wijd opengesperde ogen kijkt ze in de spiegel hoe de dikke spin hoger kruipt. ze voelt het gekriebel van de pootjes door haar nylons! Met alle kracht probeert ze haar benen te bewegen, maar de slavin heeft te goed geluisterd en zich te stevig vastgebonden. Er is geen beweging in haar been te krijgen en niets belet de spin tot aan haar knie te kruipen!
Nu realiseert de slavin zich dat ze dit had kunnen vermoeden. In zo een oud, vervallen huis moet het krioelen van de spinnen. Naar het schijnt zitten ze in elk huis, dus zeker in zo’n verlaten krot als dit! Normaal zijn spinnen bang van mensen, maar omdat de slavin al zo urenlang onbeweeglijk zit, zal de spin dit niet doorhebben. En moest de spin het toch weten, dan zou ze geen schrik hebben want de slavin kan toch niets terug doen.

de slavin haat spinnen, ze heeft er een gruwelijke angst voor. Van spinnen heeft ze al nachtmerries gehad, en ze vermoedt dat wat ze nu meemaakt geregeld in haar angstdromen zal terugkomen.
Even verdwijnt de spin uit het zicht, maar de slavin voelt ze in de binnenkant van haar knieholte. ze probeert haar spieren te spannen, maar dat deert het insect niet. Wat later komt ze terug te voorschijn, nu aan de buitenkant van de slavin haar been. Rustig kruipt de spin verder. Ze is nu boven de knie van de slavin, op weg naar het dijbeen. Weer speelt de slavin een spel met haar beenspieren, maar buiten een paar innerlijke bewegingen die de spin het allerminst storen heeft het geen resultaat. Niets belet de spin hoger en hoger te kruipen, niets kan het diertje tegenhouden.

De spin rust even aan de rand van de nylonkousen. De ondergrond is anders nu en dat voelt ze. de slavin hoeft nu niet meer in de spiegel te kijken, ze hoeft alleen maar haar ogen neer te slaan en ze kan de spin zo op haar dijbeen zien zitten. Nogmaals probeert ze haar benen te bewegen, maar weer geen resultaat. de slavin weet dat het hopeloos is.

Niettegenstaande dat de slavin weet dat ze geen geluid kan produceren, kan ze niet anders dan het uitroepen als de spin zich terug in beweging zet. Langzaam aan, haar acht poten rustig verplaatsend, klimt de spin hoger en hoger. de slavin spert haar ogen wijd open en brult het uit, zonder daarbij veel lawaai te maken. Even schiet het door haar hoofd dat ze nog geluk heeft dat de spin omhoog kruipt in plaats van opzij, maar dan weigert ze zichzelf om in enige vorm van ‘geluk’ te denken.
De spin kruipt verder, de slavin kan haar niet meer zien omdat haar afgebonden borst het zicht belemmert. Maar in de spiegel kan de slavin alles goed volgen. En ze voelt nauwgezet elke stap dat het insect op haar weerloos lichaam neemt.
Traag, geregeld halt houdend, kruipt de spin over de slavin haar buik. Geregeld strekt het grote insect een poot uit om de volgende stap voor te bereiden. de slavin rukt zich in haar touwen, maar deze zijn te goed vastgeknoopt aan de stoel. Als de spin nog hoger kruipt en de slavin voelt en in de spiegel ziet dat het dier haar borst nadert, rukt ze aan die touwen zo wild ze kan. Met als enig resultaat dat ze zichzelf pijnigt en de stoel een paar centimeter verschuift. Met slavin en met spin.

Opgebonden tieten zijn overgevoelig. Dat weet de slavin al lang, maar nu wordt dat nogmaals bevestigd als ze de pootjes van de spin daar voelt. In de spiegel kijkt ze hoe het dikke, zwarte insect onderaan haar borst kruipt, richting tepel. ze voelt elk pootje dat de spin verplaatst. ze kan er niets tegen doen. Nog nooit heeft de slavin zich zo hulpeloos gevoeld. Tranen van onmacht komen in haar ogen. Even denkt ze dat ze hiervoor moet opletten, want dit zou haar oogopmaak kunnen verknoeien, maar dan kan ze niet anders dan terug aan die dikke spin denken. ze weet dat ze deze zo meteen opnieuw zal kunnen zien. Even kijkt ze rond. Daar waar ze even geleden nog het moment vreesde dat haar Huurders zouden binnen komen, hoopt de slavin nu dat ze er al zouden zijn en dat ze Ze niet gehoord had. Maar ze is nog alleen. Alleen met haar spin.
haar ogen vliegen van de spiegel naar haar borst. Het gaat nu elk moment gebeuren. ze probeert met haar bovenlichaam te schudden, maar ook dat heeft geen enkel resultaat behalve dat de pijn in haar armen en polsen er erger door wordt. ze probeert zich voorover te buigen, maar wordt niet alleen tegen gehouden door het touw rond haar bovenlichaam, maar ook door de boeien rond haar polsen die haar verplichten haar schouders naar achter te blijven trekken wil de pijn in haar polsen niet onhoudbaar worden.

Het is zover! de slavin schrikt als ze de spin ziet verschijnen, ze lijkt veel groter dan voordien. ze weet dat dit maar schijn is omdat de spin nu dichter bij haar ogen is, maar toch vindt ze het vreselijk. haar ademhaling gaat razend snel, haar ogen staan wijd opengesperd van afschuw.
De spin blijft staan op de rand van haar borst. Het is net alsof de spin haar bekijkt en inschat, denkt de slavin. ze heeft de indruk dat dit minutenlang duurt en weet tegelijkertijd dat dit niet zo is. Dan zet de spin zich terug in beweging. Draait wat rond ter plaatse, alsof het diertje niet weet wat te doen. Het lijkt de slavin alsof de spin een besluit genomen heeft wanneer het richting tepel beweegt. Waarom weet de slavin niet, maar ze wil niet dat de spin daar aankomt. Met een waarneming die ze voordien niet scheen te hebben, kan de slavin zien hoe goed ze haar tepel opgebonden heeft. Het fijne touw zorgt ervoor dat deze als een vuurrode, harde knop blijft staan, verlangend om aangeraakt te worden en verlost te worden van het gewicht dat de slavin constant pijnigt. Nu ze zo snel ademt is de pijn zelfs nog erger maar toch kan ze zich niet tot rust brengen.
Even houdt de spin halt wanneer de slavin uit alle macht uit haar neus blaast. Met dit als resultaat blijft de slavin dit wanhopig verder doen, maar na eventjes trekt de spin zich daar blijkbaar niets meer van aan. Rustig, met alle tijd van de wereld, wandelt het dikke insect verder richting tepel.

de slavin krijgt tranen in haar ogen van afschuw en machteloosheid als ze voelt en ziet hoe de harige poten van de spin haar tepel betasten. Het diertje lijkt te voelen of ze daar kan op staan. Misschien denkt de spin daar eten te kunnen vinden, schiet het met angst door de slavin haar hoofd. Maar de spin betast de harde tepel alleen maar overvloedig en zet dan de wandeling over de slavin haar tiet verder.

Omdat ze zo volledig opgegaan is wat de spin op haar borst en tepel deed had de slavin geen aandacht voor iets anders. Maar nu ziet en voelt ze nog iets, wat alles nog veel erger maakt!
Op haar andere been komt namelijk nog een spin naar boven gekropen, nog groter en vetttiger als de eerste. de slavin kent weinig van spinnen omdat ze er zo’n angst van heeft, maar kan zich herinneren van haar jeugd dat dit een tuinspin moet zijn. ze herinnert zich namelijk met afschuw het gekraak toen haar vader er eens een verpletterde onder zijn schoen.
de slavin weet niet waar eerst te kijken, naar de grote spin op haar been of naar de andere die op haar borst rondwandelt. Deze kruipt nu richting van het touw waarmee de slavin haar tiet afgebonden heeft. De andere spin kruipt hoger, is nu al ter hoogte van de slavin haar knie. Vruchteloos probeert de slavin ook dat been te bewegen, maar het is even goed vastgemaakt als het andere.
De grote spin is nu ter hoogte van de slavin haar kousranden, en evenals de andere spin onderzoekt ze de nieuwe ondergrond. De andere inspecteert het touw, schijnt te aarzelen en beweegt zich dan terug richting tepel. Machteloos moet de slavin ondergaan hoe de insecten over haar weerloos lichaam kruipen.

Het lijkt de slavin toe dat haar linkertepel een aantrekkingskracht uitoefent op de spin. ze weet goed genoeg dat dit niet zo is, maar ergens lost die gedachte haar niet meer. ze blijft het getik van de insectenpootjes op haar gevoelige afgebonden borst voelen als de spin zich terug naar de voorkant begeeft. Onderwijl schijnt de grote spin op haar dij een enorme interesse in de slavin haar jarretels te hebben.
de gebonden, geknevelde, machteloze vrouw, alleen daar in dat vervallen huis, sterft wel honderd doden terwijl de spinnen onhoudbaar over haar kruipen. ze weet niet waar eerst te kijken. ze biedt geen weerstand meer, geeft zich over aan deze weerzin. ze weet dat ze machteloos is, alleen en machteloos. Als volwassen vrouw heeft ze nog zelfs niet de macht om een vies insect van haar lichaam te verjagen! En ze heeft er zelf voor gezorgd dat dit zo is!
ze gaat zo op in het afschrikwekkende schouwspel van die twee spinnen dat ze het zelfs niet erg vindt als ze in de spiegel ziet hoe nog twee anderen, maar veel kleinere, ook op haar been beginnen te kruipen. Het huis schijnt vergeven te zijn van spinnen. Dit is niet zo, het is omdat de slavin al zo lang onbeweeglijk zit zonder lawaai te maken dat de insecten zich deze vrijheden veroorloven.

De grote, dikke spin kruipt verder omhoog langs de slavin haar dij. Terwijl is de andere weer tot aan haar tepel gekropen en, na deze met de uitenden van de pootjes afgetast te hebben, kruipt de spin er op. Tot haar verbazing en ontzetting moet de slavin toegeven dat die aanrakingen aan haar tepel haar nog meer opwinden, niettegenstaande haar afkeer. haar machteloosheid dringt onweerstaanbaar tot haar door en ze weet dat als ze zich zo voelt, ze daar alleen maar meer opgewonden van wordt. Maar ze weigert zichzelf toe te geven dat spinnen haar kunnen opgeilen.
de slavin haar angst en afkeer slaan over in paniek als ze voelt en in de spiegel ziet hoe de grote, dikke spin naar het midden kruipt, richting van haar openstaande kut. Alles, maar dat niet! ze gaat het besterven! Maar dan houdt de spin opeens halt. tot enorme opluchting van de slavin kruipt ze terug naar beneden, weliswaar langs de binnenkant van haar dij maar toch weg van haar kut. de slavin vermoedt dat de reuk van het middel dat ze gebruikt om zich daar te scheren de spin heeft verjaagd. ze haalt diep adem en kijkt gefascineerd toe hoe de spin van haar dij naar de zitting van de stoel kruipt en daar langs onder verdwijnt.
Ondertussen is de andere spin, die over haar afgebonden borst gekropen is, zo ver naar voren op haar tepel gekropen als maar kan. Nog steeds niet in de mogelijkheid zich te bewegen of geluid te maken, kijkt de slavin met wijd open ogen toe hoe het insect balanceert op de rand van haar gezwollen tepel. Niet in staat ook maar iets te kunnen doen om het te beletten, kan de slavin van nabij zien hoe de spin over het touwtje kruipt waaraan de slavin een gewicht gehangen heeft.

Plotseling kan de spin zich niet meer houden en valt naar beneden. de slavin voelt letterlijk hoe het lichaam op haar dijbeen terecht komt. Lang heeft het insect niet nodig om zich te herstellen. de slavin ziet dit alles in de spiegel omdat het gebeurt in de dode hoek onder haar borst.

En dan denkt ze echt te sterven!
Eerst zette de spin zich even terug in beweging richting van de slavin haar buik, maar dan lijkt ze opeens van gedachten te veranderen en kruipt naar een andere kant. Tot de slavin haar grote ontzetting is dit recht naar haar openstaande kut. Enkele seconden troost de slavin zich met de gedachte dat ook deze spin de reuk van het scheerproduct zal doen verdwijnen, maar als de spin vrij en ongedwongen over haar geschoren venusheuvel kruipt, weet de slavin dat dit ijdele hoop is.
ze zit doodstil – ze bewoog voordien ook niet maar nu durft ze haast niet meer te ademen – en kijkt machteloos maar toch gefascineerd toe in de spiegel hoe de spin over haar onderbuik kruipt. de slavin bidt en smeekt dat het insect blijft verder kruipen. Het is haar echter niet gegund. Daar, helemaal alleen in een vreemd huis, ondergaat de slavin de ergste foltering die ze zich ooit had kunnen inbeelden.
Traag, zonder zich te haasten, wetend dat het alle tijd heeft, kruipt de spin recht naar de slavin haar openstaande kut. ze jammert achter haar knevel, blijft bij zichzelf maar de hoop herhalen dat het diertje weg zal gaan. Maar ze is niet in staat het tegen te houden.
Nu lijkt het alsof de spin aangetrokken wordt door de reuk van geil die de slavin haar kut onmiskenbaar verspreidt. Dichter en dichter kruipt het, tot het aan de schaamlip komt. Het aarzelt maar heel even en kruipt dan verder. de slavin wil haar ogen sluiten, niet zien en niet meemaken wat er gebeurt. Maar het zicht in de spiegel voor haar houdt haar ogen gevangen.
De zwarte spin kruipt langzaam over de slavin haar kutvlees, dat ze voor het insect open houdt door zich op deze manier in de stoel vast te binden. Ongewild geven de sensaties van de fijne insectenpoten op het binnenste van haar vagina de slavin erotische opstootjes, waardoor ze nog geiler wordt. ze probeert het tegen te houden maar het lukt haar niet. De zachte aanrakingen winden haar verdomme op!

ze kan in de spiegel zien en het voelen ook hoe de spin moeite heeft niet te vallen in deze vochtige omgeving. Toch kruipt het rustig verder en als de slavin de pootjes op haar gezwollen kittelaar voelt is ze door en door vervuld van afschuw maar ook van hetigheid.
Dan ziet ze de twee andere, kleinere spinnen. Ze kruipen aan de binnenkant van haar dij ook richting kut. Ook deze kan de slavin niet tegenhouden en lijdzaam ondergaat ze hoe ook de kleinere diertjes haar meest intieme plekje aanraken. De grote spin kruipt wat naar boven, maar blijft stil zitten bovenaan haar kut, voor de helft erin en voor de helft eruit. De kleinere spinnen kruipen verder rond wat lager. Als de slavin voelt hoe een exemplaar richting van haar opening kruipt en de slavin beseft dat ze zelfs niet zal kunnen tegenhouden dat het diertje in haar lichaam kruipt, begint ze te wenen. Tranen van onmacht lopen over haar kaken. ze kan zelfs niet doorschokken, zo goed heeft ze zich ingebonden.
ze voelt meer dan dat ze door haar tranen ziet dat inderdaad één van de spinnen nu met de pootjes aan de ingang van haar kut bezig is. Uit alle macht probeert ze haar spieren daar te spannen. ze sluit haar ogen en wendt haar hoofd af. Dit wil ze niet meemaken.
Weerloos zit ze te huilen en denkt dat ze nog spinnen op haar benen voelt. Maar ze heeft haar ogen gesloten en wil niet meer kijken. Eens, op een gegeven moment, zal deze marteling voorbij zijn.

Enkele uren geleden had de slavin nooit kunnen denken dat ze zo opgelucht zou zijn als ze Iemand zou horen. Voordien, toen ze alleen in de stoel zat en voordat de spinnen kwamen, had ze angst dat iemand anders dan haar Huurders het huis zou betreden. ze had al gefantaseerd over een dakloze die van niets wist, die vies en ongewassen was, en wie ze niet zou kunnen beletten haar aan te raken en haar te nemen op de manier zoals ze erbij zat. Alhoewel ze het nooit echt zou willen meemaken, hadden die gedachten haar erg geil gemaakt. Tot haar spijt nu, want ze denkt dat die geilheid de spinnen aantrekt.
Maar nu kan het haar niet schelen Wie er binnen komt. Als er maar Iemand komt. Iemand die de spinnen verjaagt. ze zal alles doen, eender wat van haar gevraagd en verlangd wordt, als de spinnen maar verdwijnen!
de slavin beseft dat ze niet kan praten en dus niets kan zeggen over de spinnen. Het enige wat ze kan bewegen is haar hoofd. ze neemt zich voor daarmee teken te doen om het zo aan haar Huurders duidelijk te maken wat er aan haar kut gebeurt.
Voetstappen op de trap. de slavin verbijt de pijn in haar tepels want ze kan de snelheid van haar ademhaling niet minderen. En dan ziet ze opeens hoe de spinnen wegkruipen en vlug over haar benen en de poten van de stoel naar de grond kruipen en verdwijnen.
De Mensen komen niet direct in de kamer binnen. de slavin hoort Hen bezig in de kamer ernaast. Dit geeft haar de tijd om terug bij te komen. In de paar minuten die haar resten besluit ze tegen N/niemand, ook tegen haar eigen Meester niet, te vertellen wat er gebeurd is. Deze afschrikking met de spinnen zal voor eeuwig haar eigen geheim blijven.

Nu ze weet dat de spinnen geen bedreiging meer vormen is ze snel terug de lustslavin die haar Huurders gehuurd hebben. Als ze Hen hoort binnen komen, zit ze braaf met haar hoofd naar beneden. De echte reden is dat ze de laatste emoties aan het wegwerken is die de spinnen haar bezorgd hebben, maar haar Huurders denken iets anders.
“Zie ze daar nu zitten, de slet” hoort ze een mannenstem die ze niet kent.
“ze heeft zich wel mooi klaargezet voor Ons” zegt een andere stem, ook een Man. “ze is er precies verlegen voor.”
“Zou Jij dat niet zijn, als je zomaar je natte kut open en bloot laat zien aan een Vreemde.”
“Zo’n slet zoals zij moet dat toch gewoon zijn..”
De Mannen komen dichter terwijl Ze onzin blijven praten en becommentariëren haar lichaam en de manier waarop ze zich vastgemaakt heeft. ze kreunt achter haar knevel als een Mannenhand bruut één van haar pijnlijke tieten vast neemt en er hard in knijpt.
Iemand trekt haar hoofd achterover bij haar haren.
“Zou je niet liever een echte Lul in je bek hebben in plaats van zo’n rubberen ding?” vraagt een Man die de slavin nog nooit gezien heeft. Antwoorden kan ze niet, maar als Hij de riem achter haar hoofd losgemaakt heeft en het gladde ding uit haar mond haalt, hapt de slavin naar de Man Zijn Lul, die Hij al uit Zijn broek gehaald had. de slavin is zelf verbaasd van de hevigheid waarmee ze de onbekende Man begint te pijpen. Het is net of alle geilheid in haar losbarst nu er Mensen met haar bezig zijn.
“Is Me dat een verdomd hete slet, zeg” zegt de Man aan Wie de slavin zit te zuigen.
“Laat Mij ook eens voelen” zegt de andere Man en Hij draait haar hoofd. Zonder enige aarzeling hapt de slavin weer toe en begint aan de andere Lul te zuigen met een hevigheid die ze niet verwacht heeft.

De Mannen hebben een reuze tijd met de slavin, daar in dat verlaten huis.
Eerst terwijl ze vastgebonden blijft in de stoel, waar haar kut bewerkt wordt met vibrators en ze bijna niet anders moet doen dan de Mannen constant pijpen. Terwijl de Ene bezig is met haar weerloos lichaam, staat zo goed als altijd de Andere naast haar met zijn Lul in haar mond. Het enthousiasme waarmee de slavin pijpt vinden haar Huurders heerlijk, en ook de slavin is ervan verbaasd. Ergens vermoedt ze dat de gebeurtenis met de spinnen haar in deze staat gebracht heeft. Nog nooit heeft ze haar machteloosheid zo goed gevoeld als toen ze niets kon ondernemen wanneer insecten over haar tieten en bijna totin haar kut kropen.
Maar ook uitdrukkingen zoals wanneer één van de Mannen tussen haar benen zit en zegt "zelfs bij Mijn eigen wijf heb ik haar kut nog nooit mogen bekijken zoals bij deze slet" voelt ze zich echt een lustslavin, wat haar opwinding nog groter maakt. Het besef dat ze Onbekenden niet kan beletten zomaar haar kut, haar meest intieme lichaamsdeel, te onderzoeken, maakt dat ze haar machteloosheid zo erg voelt dat ze almaar geiler wordt.
"Tja, om zomaar je kut te tonen aan Iedereen moet je wel een heel sletterige hoer zijn" zegt de Andere, en enkel daardoor pijpt de slavin Hem nog heviger.
Zelfs stomme behandelingen zoals wanneer de Man met een rietje - stel je voor, een gewoon rietje - in haar kut woelt, erdoor blaast op en in haar kut, haar kutsap ermee uitzuigt om dit dan in haar eigen mond te laten lopen, zelfs zulke soort zaken maken haar nog geiler.
Een hele tijd wordt ze als persoon genegeerd. Wat ze ook wel lekker vindt, ze voelt zich echt niets meer dan een gebruiksvoorwerp.
"Zou je niet graag gebeft worden?" vraagt dan een van de Mannen, die op dat moment tussen haar wijd open gebonden benen zit. De Andere trekt haar hoofd bij de haren van zijn Lul af en dwingt haar naar beneden te kijken, in de andere Man zijn Ogen.
"Ja Meester" hijgt ze. Van haar eigen Meester moet ze haar Huurders ook altijd "Meester" noemen. Normaal gaat haar dit helemaal niet goed af, maar deze keer heeft ze er minder problemen mee.
"Zou je dat echt graag hebben, slet, dat Ik aan je kut zuig?" vraagt Hij nogmaals, en steekt zijn Vinger in zijn Mond om deze demonstratief nat te likken en ermee over haar gezwollen clitoris te wrijven. De slavin voelt daardoor genotsschokjes in haar onderbuik.
"Ja Meester, dat zou ik graag hebben.." "Wat zou je graag hebben! Zeg het Me duidelijk, hoer!" De verandering van toon in de stem van de Man geeft de slavin kippevel van genot en onderdanigheid.
"Deze slavin zou graag hebben dat U aan haar kut zuigt, Meester" zegt ze, Hem smekend in de Ogen kijkend. Hij zit met zijn Gezicht enkele luttele centimeters voor haar kut. In feite hoeft Hij zijn Ton maar uit te steken om haar daar aan te raken.
"Heb je daar dan veel voor over?" vraagt Hij haar, plagend.
"Ja Meester, al wat U wil, Meester" hijgt de slavin.
"Ga je dan niet alles doen wat Ik wil, ook zonder dat Ik aan die geile kut zuig?" vraagt Hij dan.
"Ja, Meester, ik ben Uw slavin, Meester" zegt ze daarop.
"Nou, waarom zou Ik het dan doen" zegt Hij laconiek, waarop de andere Man, Die de hele tijd naast haar stond en haar bij de haren vast hield, haar hoofd terug draait en op zijn Lul duwt. Zo krachtig dat de Pik tot diep in haar keel komt, waardoor de slavin moeite heeft om niet te kokhalsen.
"We willen dat je het Ons blijft vragen. Misschien dat We het dan wel doen. Als je goed luistert..." De slavin haar hoofd wordt net lang genoeg van de Lul af getrokken om "ja Meester" te zeggen, waarop ze Deze weer diep in haar keel krijgt. Als de Man dan eindelijk haar haren lost, blijft ze Hem pijpen met een enorme inzet, die I/iedereen verbaast.

ze wordt losgemaakt van de stoel, haar handen blijven vast achter haar rug. Bij haar haren wordt ze voort getrokken naar de matras. Snel kijkt de slavin rond of ze daar geen spinnen opmerkt, maar veel tijd krijgt ze niet. ze wordt op de matras gegooid met het bevel "poten wijd open, hoer!". Zo neuken beide Mannen haar, en de slavin geniet er meer van dat ze zelf wil toegeven.
ze werkt erg goed mee, beter nog dan anders. Alle standjes zijn goed, ze doet meteen alles wat haar gezegd wordt. Niet een keer moeten de Mannen dreigen met straf.
"Wil Je ons niets vragen, slavin?" vragen ze. Eerst weet de slavin niet wat Ze bedoelen, maar bij het wil vingeren van haar kut herinnert ze het zich. "Meester, wilt U me alsutblieft beffen?" vraagt ze. "Nee" is het korte antwoord, waarop het vingeren nog heviger wordt.
"Meester! Uw slavin gaat klaarkomen Meester" is ze verplicht te zeggen. De slavin mag nooit klaarkomen zonder toestemming. Niet bij haar Meester, niet bij haar Huurders.
"Zou je dat graag hebben slet?"
"Ja Meester" moet ze toegeven. Want het is waar.
"Door mijn Vinger of door mijn Tong?" wordt haar gevraagd. "Zeg Me hoe je het liefst heeft."
"Door Uw Mond, Meester" weet de slavin dat ze moet antwoorden.
"Nou, laat het dan maar" en het vingeren houdt op. Weer komt bij de slavin haar machteloosheid opzetten.

De Mannen komen meermaals klaar, zowel in de slavin haar kut als in haar mond. Anaal wordt ze niet gepakt, wat voor haar een bewijs is dat haar Meester alles goed doorgesproken heeft met Hen. Wel wordt ze in haar kont bewerkt met dildo's en vibrators, maar dan van een smaller formaat. haar Meester heeft haar gegarandeerd dat Hij ervoor gaat zorgen dat haar kont ook beschikbaar zal zijn om haar Huurders haar daar in te neuken - Zijn ding is het zo niet, maar Huurders hebben het al eens gevraagd - maar daar is ze dan nog niet gereed voor.
haar handen worden los gemaakt, maar terug vast voor haar lichaam. Zo kan de slavin deze ook gebruiken om haar beide Huurders te verwennen. In alle standjes wordt ze gebruikt, en ze werkt zo goed mogelijk mee. Niet alleen omdat ze- het moet, ook omdat ze enorm geil is.
Eindelijk, na meerdere orgasmes, blijken de Mannen aan hun eind te komen. De slavin is ervan overtuigd dat Ze pillen genomen hebben, maar ook die maken Hen niet onuitputtelijk.
Meerdere keren heeft ze Hen gevraagd of Ze haar willen beffen. Op het eind hoefden Ze gewoon maar "En?" tegen haar te zeggen om haar te laten smeken om gebeft te worden. Telkens wordt het haar geweigerd. De slavin heeft de Mannen hun Mond niet op haar kut gevoeld.

"Meester, wilt U alstublieft aan Uw slavin haar kut zuigen?" vraagt ze voor de zoveelste keer.
"Wil je dan zo graag klaarkomen?"
"Ja Meester" geeft ze toe. ze wil het dan ook graag.
"Ga daar op de grond liggen!" komt het onverwachte bevel.
"Watblieft Meester?" zegt de slavin, niet begrijpend. "Wat wilt U dat ik doe?"
"Daar! Op de grond gaan liggen! Of hoor je niet goed?" en ze krijgt een flinke kaakslag om haar te doen luisteren.
Machteloos doet de slavin zoals van haar verlangd wordt en wentelt zich over de vuile vloer van het krot.
"Ga jezelf bekijken in de spiegel" klinkt het daarna. Als ze zich bekijkt, ziet ze hoe ze vol vuil en stof is. Helemaal vuil, vegen over heel je lijf.
"Denk je nu echt dat We aan zo'n vuil wijf haar kut gaan zuigen?" hoort ze Eén van de Mannen zeggen. De slavin voelt een grote teleurstelling.
"Maar het sletje heeft haar best gedaan" zegt de Andere, "Ik vind wel dat ze het verdiend heeft van klaar te mogen komen."
Daarop moet de slavin de stoel nemen en voor de matras zetten, waarop de beide Mannen neerliggen. "'Ga erop zitten op exact dezelfde manier waarop je daarstraks jezelf vastgebonden hebt" krijgt ze het bevel. ze kijkt neer op de Mannen eens ze in deze vernederende houding zit.
"Klaarvingeren! En laat het even duren!" klinkt het gevreesde bevel, dat ze al had voelen aankomen. De slavin heeft hier een hekel aan, maar heeft het al ontelbare keren moeten doen.
ze sluit dus haar ogen en begint zich te vingeren, vlak in het zicht van die onbekende Mannen Die haar zonet geneukt hebben.
En... als ze haar orgasme voelt opkomen... kan ze niets anders dan denken aan... de spinnen op haar weerloze lichaam!
ze schrkt zelf van de intensiteit van haar orgasme, met nog altijd het beeld van die grote spinnen aan haar kut...

Einde